Różnica między urządzeniem przeciwprzepięciowym a ogranicznikiem przepięć

Ograniczniki przepięć i ograniczniki przepięć to dwa powszechnie stosowane urządzenia zabezpieczające urządzenia elektryczne. Mogą one ograniczać lub rozładowywać przepięcia przejściowe w systemie elektroenergetycznym oraz zapobiegać uszkodzeniom urządzeń elektrycznych spowodowanym wyładowaniami atmosferycznymi lub innymi przyczynami. Jednak ich zasady działania, wskaźniki wydajności, scenariusze zastosowań i normy krajowe różnią się od siebie. Niniejszy artykuł porównuje i analizuje ograniczniki przepięć i ograniczniki przepięć pod kątem tych czterech aspektów, aby czytelnicy mogli prawidłowo wybrać i używać tych dwóch urządzeń zabezpieczających.

Urządzenie przeciwprzepięciowe (SPD) to urządzenie elektryczne niskiego napięcia stosowane w systemach dystrybucji niskiego napięcia w celu ograniczenia chwilowych przepięć i udarów prądowych. Jego głównym elementem jest warystor z tlenku cynku (warystor metalowo-tlenkowy, MOV), który charakteryzuje się nieliniową charakterystyką napięciowo-prądową, co oznacza, że ​​gdy przyłożone napięcie jest niższe od progu, jego rezystancja jest bardzo wysoka i prawie nie przepływa przez niego prąd. Gdy przyłożone napięcie jest wyższe od progu, jego rezystancja gwałtownie spada, powodując przepływ dużej ilości prądu. W ten sposób, gdy w sieci elektroenergetycznej wystąpi chwilowe przepięcie, ogranicznik przepięć szybko się włączy i rozładuje przepięcie do przewodu uziemiającego, chroniąc w ten sposób podłączone urządzenia elektryczne.

Ogranicznik przepięć (OVP) to urządzenie, które automatycznie i szybko odcina zasilanie. Jego głównym elementem jest czujnik napięcia (Voltage Sensor), który wykrywa zmiany napięcia w sieci elektroenergetycznej i jest podłączony do obwodu sterującego. Gdy napięcie w sieci elektroenergetycznej przekroczy ustalony zakres, obwód sterujący aktywuje wyłącznik, który odcina zasilanie, chroniąc w ten sposób podłączone urządzenia elektryczne.